Popmuziek en klassiek

Popmuziek is een algemene verzamelnaam voor populaire muziek. Deze term staat dan recht tegenover zogenaamde klassiek muziek. Bij dit laatste wordt sterk de nadruk gelegd op het tijdloze aspect ervan. Inderdaad, we kunnen stellen dat klassieke stukken van Mozart of Beethoven al vele eeuwen meegaan. De populariteit ervan wisselt wel over de verschillende decennia. Toch zien we dat deze muziek op geen enkel moment helemaal naar de achtergrond wordt verdrongen.

partituur-muziekPopmuziek slaagt er in om een hype te creëren en een volledige subcultuur of zelfs een volledige populatie te raken. Dit effect is echter van zeer tijdelijke aard. De critici van moderne muziek wijzen dan graag op de oppervlakkigheid ervan. Moderne stukken komen en gaan. Wat vandaag beluisterd wordt omdat het hip is zal morgen hopeloos verouderd zijn. Voor popmuzikanten lijkt er geen ontkomen aan. Sommige artiesten slagen er natuurlijk beter in om de tand des tijds te doorstaan. Denken we bijvoorbeeld aan een figuur als Elvis Presley. Op zijn absolute hoogtepunt een wereldwijd fenomeen. Helaas. We zien dat de jongeren, enkele generaties na Elvis, met moeite de King of Rock’n’Roll kunnen aanwijzen op een paneel met foto’s van Elvis, Chuck Berry en andere grootheden van de 50ties en 60ties.

Het toont vooral de vergankelijk aan van wat we ‘succes’ en ‘roem’ heten. Moderne muziek heeft een beperkte bewaartijd – tot spijt van wie het benijdt. Er zijn geen popartiesten die erin slagen over meerdere generaties heen onvergetelijk te zijn. Klassieke stukken kunnen dit wel. De componist die het stuk heeft voorgebracht wordt nog altijd in één adem genoemd met de compositie. Daardoor blijven de grote klassieke meesters probleemloos verder leven in hun muziek.

klassieke-muziek-popWaarom heeft popmuziek zo een tijdelijk karakter? Er zijn strekkingen die graag wijzen op de eenvoudige melodieën en akkoordenreeksen. Hierdoor is het mogelijk voor een redelijk geschoold musicus of autodidact met een goed gehoor om een gelijkaardige en gelijkwaardige productie tot stand te brengen. Het muziekstuk is dus weinig origineel. Een genre wordt hiermee herleidt tot een stikte collectie van stijlkenmerken. Originaliteit en creativiteit komen maar in zeer beperkte mate om de hoek kijken. Tegenstanders van deze visie argumenteren dan weer dat ook de meest populaire klassieke stukken relatief eenvoudig zijn. Wat is natuurlijk eenvoudig? Het klop inderdaad dat klassieke composities die hun weg naar het grote publiek hebben gevonden goed en snel in het gehoor liggen. Je moet geen geoefend gehoor hebben en geen affiniteit met klassieke werken om de melodieën en thema’s te appreciëren. Toch betekent dit absoluut niet dan deze stukken eenvoudig zijn vanuit een muzikaal standpunt. Er zitten heel wat compositorische spitsvondigheden in verwerkt.